ocurrir
Definition
Indicative
Present
Imperfect
Simple past
Future
Conditional
yo
ocurro
ocurría
ocurrí
ocurriré
ocurriría
tú
ocurres
ocurrías
ocurriste
ocurrirás
ocurrirías
él/ella
ocurre
ocurría
ocurrió
ocurrirá
ocurriría
nosotros
ocurrimos
ocurríamos
ocurrimos
ocurriremos
ocurriríamos
vosotros
ocurrís
ocurríais
ocurristeis
ocurriréis
ocurriríais
ellos/ellas
ocurren
ocurrían
ocurrieron
ocurrirán
ocurrirían
Subjunctive
Present
Imperfect subjunctive (-ra)
Imperfect subjunctive (-se)
Future
yo
ocurra
ocurriera
ocurriese
ocurriere
tú
ocurras
ocurrieras
ocurrieses
ocurrieres
él/ella
ocurra
ocurriera
ocurriese
ocurriere
nosotros
ocurramos
ocurriéramos
ocurriésemos
ocurriéremos
vosotros
ocurráis
ocurrierais
ocurrieseis
ocurriereis
ellos/ellas
ocurran
ocurrieran
ocurriesen
ocurrieren
Imperative
Present
tú
ocurre
usted
ocurra
nosotros
ocurramos
vosotros
ocurrid
ustedes
ocurran
Other forms
Past participle
ocurridoocurridaocurridosocurridas
Gerund
ocurriendo